سلام به همه دخترای این سرزمین
سلام و خسته نباشید هم به تیم قوی و صبور و راهنمای هاوین
خداوکیلی از اینا که بیان الکی کامنت بذارن و تعریف کنن نیستم ، سلیقه شخصیم هم نمیپپذیره تعریف سطحی رو پس اینی که مینویسم رو خودم چشیدم مزه تلخ و سردرگم کننده اضطراب رو ، فلج شدنی که به مرور باعث یخ زدن مغز میشه و ممکنه که سال‌ها هر آدمی رو درگیر کنه ، این رو میگم چون مزه تلخش رو تجربه کردم و از همه‌تون یه چیز میخوام ، شما هم مثل قولی که به خودم دادم بیاید به خودمون قول بدیم که هیچ‌وقت هیچ‌چیز مخربی رو اول از همه تجربه نکنیم ، دوم علاجه ، شده که شده تنمون سلامت ،حالا وقته علاجه ، علاجه اضطراب استرس ترس ، شناختنشون از همدیگه و پررو بودن در برابرشون مثل همون ضد یخ و ضد جوشی می‌مونه که باید تو رادیاتور ماشین ریخت(اینکه تازه گواهینامه گرفتم مشخصه از حرفام کاملا) حالا مهمتر از هر ماشینی مغزمونه که کنترلش اول و آخر دست خودمونه ، پس اینکه یهو جوش نیاره یا یخ نزنه و مثل بنز پرقدرت و دقیق‌تر از ساعت کارکنه خیلی مهمه، باعث میشه یه ری‌استارت بشین به تنظیمات مخصوص خودتون ، منطقی ، رک و پوست کنده جلوی هرچی ترس و استرس و اضطراب به خصوص اضطرابه بشینید ، و ببینیدشون که مسخره‌ن و نه ترسناک ، عدم آگاهی از قدیم برای آدمیزاد ترسناک بوده ، آگاهی که این مستر کلاس و به خصوص و یه خصوص کمک‌های پشتیبان و واقعا به معنی کامل کلمه رفیقِ راه میده اینه که آموزه‌ها میشن پرژکتور انقدر که پرنوره ، رفیق راه هم کسیه که به شما کارگردانی یاد میده که کجا و چه طوری روی کدوم اضطراب روی کدوم سیاهی ناشناخته نور بتابونی که اون سیاهی بشه کمدینی که اول از همه میخندونه خود کارگردانی که ما باشیم رو و در عین حال درس میده ، طنزیه که از تلخی کم میکنه و به آگاهی و دانش اضافه میکنه ، ما باید کارگردان زندگی خودمون بشیم ، چی بهتر از زاینکه از سحنه‌های ترسناک بی‌سروته که قربانیش خودمونیم یه تئاتر کمدی طناز مفهومی و اموزنده بسازیم که هم روحیه مون رو تقویت میکنه هم مارو از یه نقش اجباری قربانی به کارگردانی کل صحنه‌ها و کل پرده‌نمایش میرسونه ، گفتم طنز چون همونطور که چارلی چاپلین میگه ، زندگی از نزدیک که درگیر هر جزئیاتی بشیم یه درام گریه آوره ولی وقتی از دید کلی بهش نگاه کنیم یه نمای واقعی از طنزه، من خودم به اضطرابای زمان قبل آشنایی کارگاه و راهنمایی‌های رفیق راه گلمون ، جا داره یک عالمه بخندم ولی خب چون از همه ماجرا خبر دارم حال الانتون رو درک میکنم فقط و فقط یک چیز ادامه بدین ، منم اوایل میترسیدم ، خودم خودم رو درک نمی‌کردم ، با شک و تردید وارد شدم ، دو روزه هم خوب نشدم که بگم واووو معجزه شد ، کم کم نحوه استفاده از کارگاه و هرچی اطلاعاته رو به مرور از رفیق‌راهم یادگرفتم ، توضیح دادم و خودم برای حل مشکلم درگیر شدم همینش هم جالبه چون کسی باز نمی‌کنه این گره رو ، ولی باز کردن این گره و گره‌های دیگه رو یاد دادن و یاد میدن ، به هر حال که این حال خوب رو چند روزی میشه که دارم ، کم و بیش میومد و امیدوارم کرد که ادامه بدم ، به خودتون لطف کنید که دوباره تنظیم بشید و اونوقته که لذت میبرید از شجاعتی که یه کارگردان واسه زندگیه خودش اجرا میکنه ، که کاراکترای ناشناس رو معرفی میکنه ، چهره واقعی و حتی بود و نبودشون رو . من که در آخر به نظرم کارگاه بدون پیگیری و کارکردن بی‌نتیجه میمونه پس اگه از من میشنوید یا نیاید یا اگه میاید به قول قدیمیا پاشنه کفش‌هاتون رو وَر بکشید و تا تهش بیاید ، حتما به رفیق‌راه وصل بشید پیگیر باشید چون پیگیر هستن و خودتون هم که کمک کنید به نتیجه میرسید، این اول و آخر راه شماست ، تجربه دلچسب و گرونیه اینکه خودتون رو بکشید بیرون و موتور مغزتون رو راه بندازید، دلسرد نشید کم کم نتیجه‌ای میگیرید که از زودتر نیومدن فقط ناراصی میشید.ولی راستی اینم بگم که موتور مغزتون واسه خودتونه و باید حواستون جمع باشه به خودتون که سرحال بودن آدما اول و آخر به دست خودشون و همتشونه.
مواظب خودتون ، مغزتون و خوبیاتون باشید
و هم شماها و هم تیم که نه کل خانواده هاوین در پناه خود کسی که از اول تا آخر هوامون رو داره.