به قول هاوین : سلام به دخترای قدرتمند مدرسه ی هاوین😉✨
اول از همه اینکه (تشکر ویژه از آقای دکتر) خیلی کاربردی و ملموس توضیح میدن طوری که اکثر جواب سوالای مربوط به اضطراب داده میشه. مکانیزم و راه هایی که باعث ایجاد اضطراب و نگرانی میشه. شناخت خود اضطراب (که خیلی مهمه!) و تفاوتش با استرس و ترس.
اما به نظرم حتما حتما باید طبق برنامه و جلسات تمرینات انجام بشه و همراه باشیم. خیلی تاثیر گذار و کاربردی هستش تمرینا.خیلی کنترلم روی اضطرابم بیشتر شده و یه احساس آرامش درونی دارم (هم برای اینکه میدونم چه اتفاقی داره میوفته در لحظه هم میتونم کنترلش کنم!)
خیلی ممنون از تیم خفنتون بابت این دوره های خودآگاهی و مخخصوصا رفیق راه که همیشه پاسخگوی ابهامات و سوالای همیشگی هست و واقعا رفیق راهه.😁🤍

سلام و خدا قوت به تیم هاوین، اینکه محتوای دوره مسائل رو به طور ریشه ای بررسی می کرد قابل توجه هست و همینطور تفکیک بین اضطراب با احساس های دیگه به خودی خود کمک زیادی به کاهش اضطراب می کرد به طور مثال من گاهی اوقات استرس رو با اضطراب اشتباه می گرفتم و همین باعث می شد که حسم از استرس به اضطراب تغییر وضعیت بده مبحث خطاهای شناختی هم که برای من دیگه به صورت قانون در اومده بود اما با توجه به صحبت های دکتر حسینی متوجه شدم لزوما نمی تونه درست باشه ، در کل اگاهی به اضطراب کمک زیادی به مدیریت اون می کنه.نظر شخصی من این هست که جای سخنرانی تد در خصوص استرس در این دوره خالی بود. و ای کاش زمان بیشتری برای ترس از مرگ و از دست دادن قرار داده می شد.ممنون که به دنبال اگاهی بخشیدن هستید موفق باشید

سلام:)، نوجوون که بودم همیشه فکر میکردم اعتماد به نفس پایینی دارم، بزرگتر که شدم ازینور و اونور شنیدم که نه تنها اعتماد به نفس پایینی دارم بلکه خجالتی هم هستم! به مرور یه سری برچسب بود که بهم زده میشد مثل افسرده ، منزوی ، جدی و ….. . اون موقع ها تعریفم از اعتماد به نفس معنی تک تک کلماتی بود که می شنیدم یعنی اعتماد داشتن به خودم! اینکه وقتی معلمم سوال میپرسید خجالت میکشیدم برم پای تخته یا دستمو بلند کنم، اینکه تو جمع ها ساکت بودم و نظر نمیدادم، اینکه اطرافیان -که به ظاهر خیرخواه و به فکرم بودن- با حرفاشون آزارم میدادن اما من با وجود اینکه از درون خشمگین و شکسته دل بودم هیچی نمیگفتم، خودمم نمیدونستم چرا هیچی نمیگم ! اخه اذیت میشدم گاهی حتی گریه ام میگرفت و هروز خشمگین تر از دیروز بودم اما دلیل و ریشه اشو پیدا نمیکردم و همه ی اینا رو گذاشته بودم پای اون برچسبها. به مرور پذیرفته بودم که مشکل از منه و بقیه قطعا خیرخواه من هستن و اگر ناراحت میشم بخاطر اینکه من حساسم!!! کم کم کلمه ی عزت نفس به گوشم رسید و بعد فرق بین عزت نفس و اعتماد به نفس رو فهمیدم. به مرور که آگاهیم بیشتر میشد سراغ کتاب ها و فیلم ها و مطالبی میگشتم که بیشتر خودم رو بشناسم بلکه از این همه سردرگمی در بیام یجایی وسط اون شلوغیا یه پست اینستاگرامی دیدم خیلی برام جذاب بود پیجش رو دنبال کردمو تمام پستهاشو نگاه کردم انگار داری یه رمان جذاب میخونی و دلت نمیخواد متوقف شی! تو این پستها خیلی راحت راجع به مسایلی که سالها تابو بودن صحبت شده بود و به صراحت یه سری حرفها که یک عمر از سر ادب و احترام و شایدم ترس پذیرفته بودیم، رد میشد. با دیدن و خوندن اون حرفها هربار تو دلم یه حس خوب از جنس آگاهی جوونه میزد . این قصه سر دراز داره…… اما چیزی که تو دوره ی عزت نفس یاد گرفتم و به شدت برام کاربردی شد شناختن من ارزشمند و ساختارهای درونیم بود! فهمیدم اون روزا که دستمو بلند نمیکردم یا اون وقتها که تو جمع سکوت میکردم یا …. خیلی هم ربط به خجالت نداشته! من یه والد سرزنشگر داشتم که دست از سرم برنمیداشت! هرکاری که میخواستم بکنم بلند تو سرم فریاد میزد که نه! نمیشه اگه اشتباه کنی چی؟ خوشت میاد مسخرت کنن؟ گاهی هم کودک درونم از سر لجبازی کاری که میخواست رو میکرد اما این بار والد سرزنشگر با قضاوت و تحقیر میومد سراغش…. خلاصه حالا که با این ساختارها آشنا شدم رویارویی با مسایل مختلف خیلی راحتتر شده. مشکلات ، ترس ها ، نگرانی ها و…همچنان هستن و خواهند بود تنها چیزی که در من تغییر کرده نحوه ی برخوردم با همه ی اینهاست. از تیم هاوین سپاسگزارم، بابت تلاشی که در راستای آگاهی بخشی به ما انجام میدن:)